Barnaland Nínu Þorbjargar

Ætla að byrja á því að taka það fram að jólabloggið átti ekki að vera svona endasleppt. Það bara hætti að virka. Kem kannski með afganginn af jólamyndunum einhvern tímann í vor.
Annars er svo margt búið að gerast frá 9. janúar að ég veit ekki hvar ég á að byrja. Setti sér færslu um nýju "tölvuna" mína (sem er víst MacBook en ekki iBook og mér er alveg sama) og um kaup á Flugskeytagötunni.
Nína Þorbjörg er líka búin að vera mjög upptekin, enda gulir-rauðir-grænir og bláir dagar í leikskólanum. Ég er búin að standa mig nokkuð vel í þessari litastemningu, eða þangað til að leikskólastarfsfólkið ákvað að hafa rauðan dag OG lopapeysudag sama daginn. Þá náðu þau mér alveg.
Annars er Nína hin hressasta á leikskólanum og bara almennt. Er búin að læra nöfnin á öllum prinsessunum (Öskubusku, Þyrnirós, Jasmín, Mjallhvít, Fríðu og Hafmeyjunni) og þekkir þær í sundur...enda sérfræðingur í hári og förðun. Hún er líka áfram hin músíkalskasta og vill helst mjög taktfasta danstónlist eða klassík. Svo samdi hún sitt fyrsta lag í gær, en það hljómar einhvern veginn svona:
"Uppi á grænum hól"
fnæs fnæs fnæs fnæs
"Kasta snjóbolta"
fnæs fnæs fnæs fnæs
fnæs (fnæst í gegnum nef)
Svo er hún búin að koma sér upp gallharðri kvöldrútínu sem felst í að það á alltaf að syngja sömu lögin fyrir hana í sömu röð:
1. Dansi dansi dúkkan mín
2. Dúkkan hennar Dóru
3. Gulur, rauður, grænn og blár
4. Allir krakkar
5. Bí bí og blaka
6. Hókí pókí (mjög vel valinn endir)
Svo kunna sumir að spyrja sig af hverju þetta fína danska hótel fylgir færslunni... Ástæðan er sú að við skruppum í eina nótt til Kaupmannahafnar, þ.e. ég og mamma, Erna kærastan hans Jens, mamma hennar og systur. Tilefnið var brúðarkjólaleit handa Ernu, sem heppnaðist svakalega vel. Gistum á d´Angleterre á Kongens Nytorv (sbr. umrædda mynd), enda í íslenskri eigu og um að gera að nýta sér það. Mæli með að fara í eina nótt til útlanda, virkilega fín upplyfting! Náðum að fara út að borða nógu oft til að vera alveg komnar með nóg, komumst í H&M, sáum Dani á skautum og lífverði í skrúðgöngu. Fullkomið.

Aðalfrétt mánaðarins:
Við Árni Grímur erum búin að festa kaup á íbúð í Solna/Frösunda, sem er svona nokkurs konar Kópavogur þeirra Stokkhólmsbúa. Nema að sjálfsögðu meira miðsvæðis en hinn eiginlegi Kópavogur. Þetta er búið að vera töluvert bras og fyrsta kennslustundin í þankagangi Svía, þ.e. látum hlutina ganga mjög mjööööög hægt, svörum ekki tölvupóstum, verum jólasveinar. Annars hefur þetta nú gengið ágætlega. Maður á ekki að vera svona leiðinlegur, heldur bara anda inn um nefið og út um munninn a la jóga. Meðfylgjandi mynd er úr verðandi húsagarðinum okkar. Þetta er svona leynimynd sem þarf að smella á til að hún sjáist. Nýr fídus sem Blogger fann upp alveg sjálfur.
Síðan er maður að hefjast handa við að rusla út úr íbúðinni hérna heima til að hægt sé að setja hana í sölu. Þetta byrjar mjög vel, hef þegar uppgötvað hvar allir 37 sexkantarnir úr IKEA eru niðurkomnir. Er líka búin að finna leiðbeiningarnar sem fylgdu lófatölvunni minni sem dó árið 2005. Þvílíkur fundur!

Ástæða langrar og leiðinlegrar bloggþagnar?
Kannski bara nýja iBook "tölvan" mín sem ég keypti í Boston. Vona bara að tollurinn sé að lesa þetta og geri "tölvuna" upptæka, yrði þakklát ef einhver vill losa mig við þetta fyrirbæri. Sá hinn sami getur þá leikið sér í "photo booth" og "teiknimyndagerðarforritinu", sem er ca. það eina sem virkar í fyrirbærinu. Kemst ekki á netið og hinn s.k. Office-pakki virkar ekki baun í bala. Var í startholunum að fara að nota gömlu fartölvuna sem snjóþotu eða stappa á henni til að fá tryggingafé að launum. En hún er í betra fjöri en nokkru sinni fyrr á meðan fyrirbærið er bara fyrir. Er samt ekki tilbúin að stappa á því alveg strax því það er náttúrlega agalega flott. Fékk mér hvítt sko.

Nína Þorbörg og afi Þórður eru búin að vera dálítið í því að semja tónlist yfir jólin. Þetta eru mest villtar útsetningar af þekktum barnalögum á við "Allir krakkar" og fleira flott. Hér sitja þau og spila á "gítarinn" eins og Nína kallar það.

Við hjónin (sem getum reyndar sagt stolt að við erum orðin 1 árs hjón) enduðum aðfangadagskvöld heima í stofu í miklum huggulegheitum. Gríðarlega vel skreytt og symmetrískt jólatré skemmdi ekki stemninguna.
Vill annars einhver kaupa íbúðina okkar? Hún er ekkert slor.

Fékk m.a. flass fá Árna Grími í jólagjöf og er allt í einu orðin hrikalega klár að taka myndir. Get ekki klikkað sbr. meðfylgjandi agalega fína jólakúlu. Fer bráðum að ögra elítunni á flickr. Reynið bara að flickr-a mig....ég flickr-a bara samstundis á móti.

Menn eru mikið búnir að vera í "jólakjólnum"...

Nína Þorbjörg var mjög ánægð með flugeldana á gamlárskvöld og kallaði þá "ljósaperu úti". Var hins vegar aðeins lengur að sættast við að halda á stjörnuljósi, enda gríðarleg nálægð við hættuna þar á ferðum...
Foreldrar skildu Nínu Þ síðan eftir hjá afa og ömmu eftir miðnætti og fóru í sveitt partý sem stóð til kl. 7. Ég er enn með algjörlega gjörsamlegt ógeð á öllum tegundum áfengis. Veit ekki hvort þetta lagast nokkurn tíman.
Gleðilegt ár!

 
Nína Þorbjörg, drottning Urðarstígsins, og foreldar hennar óska ættingjum og vinum til sjávar og sveita gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári! Árið sem er að líða hefur verið stórskemmtilegt og við þökkum mörg frábær innlit og athugasemdir á síðuna. Hafið það sem allra best yfir hátíðarnar! Gerið allt sem Nína Þorbjörg myndi gera....m.a. mælum við með skrautklæðnaði, skartgripum, gulli og demöntum...
P.S. Hver náði að koma jólakveðjunni út á réttum tíma þetta árið??? Hver er best??? Svör óskast.

 
Nínu Þorbjörgu finnst jólatréð ÆÐISLEGT. Finnst gaman að henda skrauti í það og sjá hvar það lendir. Ég er búin að vera að reyna að kenna henni að "segja aaaa" við jólakúlurnar og strjúka þeim, en hún er ekki alveg að kaupa þetta "aaaa" dæmi. Sem hefur leitt til splundrunar á 2 stk. af jólakúlum s.l. klukkustund. Hef reynt að koma henni í skilning um að það sé alvarlegt mál og sorglegt þegar jólaskraut splundrast. Hún hlær hins vegar bara að mér og segir "drasl og rusl" þegar brotunum er hent.

 
Er gríðarlega stolt af jólatré ársins 2007. Sérstaklega í samanburði við jólatré ársins 2006, sem var eiginlega ekki tré heldur jóla-aloa-vera. Sem er hér allt árið hvort eð er. Já já.

 
Árni Grímur var mjög "hjálplegur" varðandi jólatréð. Hann er að vinna núna. Ég get sagt það sem mér sýnist.

 
Allar myndirnar frá árlega jólahlaðborðinu í einni svipmynd. Agalega áramótalegt!
Hápunktur hlaðborðsins þetta árið var massívt jólastressleysi (sem er víst í tísku) sem fólst í því að maturinn var pantaður frá Fylgifiskum. Gasalega sniðugt. Pakkaleikurinn var meiriháttar og spilið "Kasta gris" kom óvænt og gríðarlega sterkt inn. Lofar góður fyrir komandi Svíþjóðarflutninga. Fyrirfram mundi maður halda að það væri ekkert spes stuð að kasta tveimur plastsvínum til skiptis og sjá hvort þau lenda á rófuni eða trýninu eða hvort maður nær hinu eftirsótta "tvöfalda beikoni". En trúið mér. Þetta er svakalegt.

Ferðahornið:
Skrapp til Boston um helgina til að kanna aðstöðu Ólafar þar í borg. Þetta var algjör dekurferð, a.m.k. er langt síðan að ég hef borðað svona mergjaðan mat. Hver getur annars annað en slefað yfir gæsalifur, hráskinku, kræklingi og sushi. Já, og svo var pizzan líka æðisleg. Að sjálfsögðu. Ég er enn smjattandi. Mæli með Butcher Shop, Oishii og Sonsie, ef einhver er á leiðinni til Boston (þessar hugmyndir koma beint frá bostóníaninum Ólöfu).
Ólöf býr annars í frekar athyglisverðu hverfi, Roxbury, þar sem ekki er hægt að svipast um eftir leigubíl án þess að vingjarnlegir vegfarendur stoppi til að vara mann við: „ekki líta út eins og þið séuð týndar“, „ekki tala við ókunnuga“ (eins og þessa ákveðnu vegfarendur kannski?), „ ekki brosa“, „þetta er ekki fyndið“. Manni var nú ekkert alveg sama. Fórum í bíltúr um hverfið þar sem íbúarnir gengu um hlaðnir gettó gulli og helst með lepp fyrir öðru auganu. Tróðu sér síðan 10 saman inn í risastóra ameríska bensínháka, helst samansetta úr mörgum bútum héðan og þaðan. Ekki annað að gera en að opna topplúguna og hækka tónlistina í botn.
Fórum að sjálfsögðu út að skemmta okkur og í búðir. Gekk undir nafninu Susie á fyrrnefndum stöðum til að forðast fimmfalda „ha“-ið sem kemur á eftir „Steinunn“. Susie þessi er mjög hress týpa og hefur greinilega margt misjafnt í pokahorninu. Lýgur svo augljóslega til nafns að menn geta ekki annað en hlegið að því. Susie keypti annars mest lítið þar sem hún fór í uppreisn vegna fregna um hegðun annarra Íslendinga í sömu borg. Gat einhvern veginn ekki hugsað sér að fylla 3 ferðatöskur með dóti úr einhverju Outlet-i sem hún vissi ekki að hana vantaði. Æfa svo stíft alla leiðina heim í flugvélinni hvernig hún ætlaði að svína á tollurunum („systir mín, sem býr í Bandaríkjunum, gleymdi þessarri fartölvu hjá vinkonu minni“, „ þetta er fartölva kærastans míns, sem ég er nýbyrjuð með, og ég veit ekkert hvar hann keypti hana“, „látiði mig vera, ég eyddi bara 700 dollurum og það MÁ“). Miðað við verðlagið hérna heima hef ég þó fulla samúð með þeim sem reyna að fá sem mest fyrir peningana sína.
Peningahornið:
1) Keypti jólakort fyrir 5000 kr. á netinu. Borgaði 2250 kr. Í skatta og gjöld af þessu dótarí. Innifalið í því er gjald sem tollurinn tók fyrir að láta mig gera tollskýrslu þar sem það „vantaði“ upplýsingar um verð og innihald sendingarinnar. Þegar ég fékk hana í hendurnar stóð skýrum stöfum á kassanum „Cards“ og „49 Euros“. Svoldið spes.
2) Fyllti á bílinn fyrir litlar 8000 kr. Mundi ganga allra minna ferða ef það væri ekki enn þá sprungið á kerrunni hennar Nínu. Úps.
3) Er bitur.
Jólahornið:
Nína Þorbjörg er farin að þekkja jólakúlur og jólatré, auk jólageitanna. Hún kann að syngja Jólasveinar einn og átta og Ég sá mömmu kyssa jólasvein (svo fátt eitt sé nefnt). Hún fékk í skóinn í fyrsta sinn í dag og það féll í afar góðan jarðveg, enda vissi Stekkjastaur alveg hvað hana langaði í. Loðið bleikt armband með silfurborðum...en ekki hvað?
Ég tók nýtt áhlaup á aðventukransagerðina, þar sem mér ofbauð verðlagning á aðventukrönsum á hinum almenna markaði (sjá nánar í peningahorninu). Fyrsta smíðin var úrskurðuð of eldfim af húsbóndanum (enda gerð aðallega úr hvítum fjöðrum), en smíð númer tvö er bara hið besta mál þótt ég segi sjálf frá. Hrúgað bara fullt af jólakúlum á bakka og smellti með 4 stk. af eplakertum. Værsegod! Afgreitt mál.

Mæli með Baggalúts jóladisknum, þótt hann sé frá því í fyrra....

Ég sakna friðarsúlunnar :-(

 
Man að áður en ég eignaðist Nínu Þorbjörgu fannst mér ótrúlega notalegt að hitta foreldra með börn í kerrum og barnavögnum í bænum. Þetta lítur eitthvað svo vel út, að rölta í miðbænum með vagninn í rólegheitum, kíkja í búðir, setjast á kaffihús og njóta lífsins með eitt stk. krúsídúllumús með í för. Raunveruleikinn hefur engan veginn verið í takt við þessa rjómabolluímyndun. Nýjasta dæmið er frá því í fyrradag þegar ég var harðákveðin í að upplifa miðbæjarröltsdrauminn. Sótti Nínu á leikskólann með kerruna og þrammaði niður Skólavörðustíginn. Mjög fljótlega fór að bera á því að Nínu langaði bara heim og vildi EKKI vera í kerrunni og EKKI fara í búðir. Var komin með helminginn af kvöldmatnum (fiskinn) og stödd við MR þegar ég tók allt í einu eftir að það var sprungið á kerrunni. Á þessum tímapunkti var Nínan að springa úr pirringi yfir þessum ömurleika að vera á labbinu í bænum. Vildi alls ekki vera í kerrunni og heldur EKKI labba sjálf. Það endaði með því að ég dröslaðist heim með kerru með sprungnu dekki, fullt af pokum og leikskóladóti og 14 kg barn í fanginu. Öll leiðin að sjálfsögðu upp í móti. Þetta leiddi til örmögnunar, harðsperra og rennandi svitakófs. Þrátt fyrir þessa mannraun var ég ekki komin með allan kvöldmatinn í hendurnar og Nína orðin svo svekkt að það var ekki fræðilegur möguleiki að hún mundi haga sér eins og manneskja á almannafæri. Þar með tók við 1 1/2 klst. "kælingar- og dekurtímabil", þar sem ég tróð í hana mat og skemmtiefni til að geta loksins dröslast aftur út í búð með hana. Endalaus kæti.
Aðrar fréttir:
1) Þrautagangan sem fylgir því að hafa Árna Grím í Chicago heldur áfram. Nú er nánast allt á heimilinu sem getur bilað búið að bila og ég hef ekki hugmynd um hvernig maður reddar því. Bilað dót:
- Fjölvarpið. Kannast einhver við "smartcard wrong insert"? Ekki ég.
- Fjarstýringin að Margmiðlunarmiðstöð Árna Gríms. Virkar ekki. Veit ekki af hverju.
- Ipodinn minn. Er búin með rafhlöðuna. Kann ekki að hlaða rafhlöðuna.
2) Nína Þorbjörg er farin að raða út úr sér gullkornum. Sá t.d. mynd af jólasveini í blaðinu um daginn, benti á skeggið á honum og sagði "núðlur". Síðan var litla stelpan í fanginu á jólasveininum að sjálfsögðu "mamma".
3) Nína Þorbjörg samþykkti að fara í kjólinn sem gerður var úr jólapakkabandinu og hálsklútnum og er algjört meistaraverk sbr. meðfylgjandi mynd. Vill helst ekki vera í öðru...þannig að stoltið á fullkomlega rétt á sér...
4) Er búin að vera agalega dugleg í vinnunni (ef einhver skildi halda að lífið snerist bara um sprungin kerrudekk og vafasaman saumaskap). Verð allan daginn á morgun að kenna læknanemum að mæla blóðþrýsting, fer á endurlífgunarnámskeið hinn daginn og held fyrirlestur á rannsóknarráðstefnu sama dag. Er að undirbúa þetta allt af mikilli samviskusemi. Bara svona svo það sé á hreinu.

 
Nína Þorbjörg er eldhugi í þrumuþjálfun. Hún hoppar fram af sófaarminum í óteljandi skipti daglega og miðar mis vel á sófann fyrir neðan...

 
Ég sóaði tíma mínum ótæpilega s.l. föstudag þegar ég beið í 2 klst. á dekkjaverkstæði meðan verið var að nostra við að skipta um dekk hjá mér. Er þrátt fyrir þessa sólundun alveg ótrúlega stolt af mér þar sem þetta er í fyrsta skipti síðan að ég komst yfir bifreið sem ég er komin á naglana fyrir áramót. Svo er mér alveg sama hvað fólki finnst almennt um nagla og svifryk. Ég er ekki á jeppa þannig að ég hef alveg efni á þessu.
Annars er Árni Grímur staddur á ráðstefnu í Chicago þessa dagana og Nína Þorbjörg hefur náð að ganga alveg ótrúlega á lagið. Ég ræð ekkert við hana svona alein og ástandið á heimilinu er eftir því. Tókst ekki að koma í veg fyrir innflutning í pizza-ofns hilluna (sbr. meðfylgjandi myndir). Tókst ekki að koma í veg fyrir að hún henti uppáhalds eyrnalokkunum mínum í klósettið. Tókst ekki að koma í veg fyrir að hún klæddist bláa jólakjólnum sínum síðan hún var 4 mánaða þótt hann sé á sársaukamörkum vegna smæðar (sbr. meðfylgjandi myndir). Tókst ekki að koma í veg fyrir að hún klæddist brúðarkjólnum sem ég gifti mig í (þ.e. hún hvarf einhvern veginn í allt tjullið). Ef menn halda að mér hafi eingöngu verið fyrirmunað að koma í veg fyrir hluti þá er það alrangt. Það voru líka ýmsir hlutir sem mér tókst ekki að fá framgengt. Fékk hana ekki til að borða gríðar ljúffengar fjallagrasaflatkökur eða jólamandarínur. Fékk hana ekki til að klæðast fyrsta kjólnum sem ég saumaði á hana í saumavélinni minni... Hef átt þessa saumavél í meira en ár, en týndi pedalanum og rafmagnssnúrunni fyrir löngu, þannig að hún hefur verið ónothæf. Gerði heiðarlega tilraun til að nálgast annan pedala hjá "umboðinu"...það var í ágúst og þeir eru enn ekki búnir að hringja. Sveiattan! Alla vegana þá fann ég pedalann í jólaskrautinu (???) núna um daginn og hef verið óstöðvandi í að sauma viðbjóð síðan. Hef saumað tösku úr viskustykki, kjól úr gardínu og annan kjól úr hálsklút og jólapakkabandi. Nína Þorbjörg sýnir þessu megna fyrirlitningu og þegar hún sá gardínukjólinn sló hún í hann og sagði "nei". Síðan reif hún hann af mér og tróð honum undir borð. Ég er að rifna úr stolti yfir þessu.
Og, pedali er víst íslenskt og það er víst beygt svona. Góðar stundir.

 
Að reyna að koma sér fyrir í hillunni hjá pizza-ofninum, í litla kjólnum. Gríðar vel tennt barn.

 
Fimin í fyrirrúmi.

 
Enn að reyna að koma sér fyrir í hillunni. Þó í öðrum kjól.