Barnaland Nínu Þorbjargar

Fannst við hæfi að byrja þetta á fæðingarsögunni hennar Nínu Þorbjargar, þótt það séu að verða 3 mánuðir síðan...

Nína Þorbjörg fæddist 23. ágúst 2005, bara einum degi á eftir áætlun. Ég hafði ekki fundið fyrir neinum merkjum þess að hún væri á leiðinni og orðin frekar óþolinmóð og þreytt á að bíða heima í veikindafríi (vegna of hás blóðþrýstings). Var farin að hlakka allsvakalega til að fá mér sushi, útlenska mygluosta, hráskinku og kampavín og troða mig út af lifur og stórlúðu....enda allt þetta búið að vera bannað langa langa lengi. Var búin að kvarta og kveina svo mikið yfir þessu að ég fékk ostinn og hráskinkuna bara beint á fæðingardeildina frá Jens og Ernu og skömmu seinna fylgdi smörrebrauð með buff-tartar, meiri ostur og sushi-veisla. Matur var í rauninni svolítið rauði þráðurinn í þessarri fæðingu, a.m.k. var hann á endanum það sem ég hafði mestar áhyggjur af fyrir fram. Hafði heyrt að það eina sem væri í boði á fæðingardeildinni væri ristað brauð með osti og þar sem ég er sannfærð um að sársaukaskynjunin sé nátengd því hversu svangur maður er ákvað ég að passa sérstaklega vel upp á eigin næringu. Verkirnir byrjuðu kl. 4 að morgni 23. ágúst og ég náði framan af að kúra áfram upp í rúmi þótt þeir væru of vondir til að ég gæti sofnað aftur. Um leið og það var orðið siðferðislega ásættanlegt vakti ég Árna Grím og fljótlega eftir það var hann sendur út í búð til að útvega fæðingardeildarnestið, kókómjólk, trópí, langlokur, súkkulaði, banana, Gatorade í mismunandi bragðtegundum (þar sem ég hef aldrei smakkað Gatorade áður en var viss um að það væri sniðugt í svona átökum) o.fl. gotterí. Síðan var öllu pakkað niður í fæðingardeildarhafurtaskið, ásamt tölvunni með öllum Friends þáttunum, nýstraujuðum náttsloppi, nuddolíum og hinu og þessu. Þegar til kom var þetta varla snert heldur þjónaði tilgangi sem smá vaxtarrækt fyrir okkur Árna Grím þegar við burðuðumst með þetta um spítalann.

En, svo maður víki að aðalmálinu, þá náði ég sem sagt að þrauka heima fram yfir hádegi og stytti mér stundirnar með því að tímasetja hríðarnar nákvæmlega með skeiðklukku. Tók þetta mjöööög alvarlega og var Árni Grímur neyddur til að taka við mælingunum þegar ég var orðin of slæm af verkjum til að geta staðið í þeim sjálf. Hringdi líka í Ólöfu vinkonu upp á fæðingardeild og fékk allar upplýsingar um hver væri á vaktinni, hvaða fæðingarstofur væru lausar (aðalpælingin var að fá þessa með pottinum) og hvort það væri mikið að gera á deildinni. Þetta reyndist vera hinn rólegasti dagur og ekkert sérlega vinsæll til fæðinga, allar stofur lausar og rosalega fínt fólk á vaktinni. Þvílíkur léttir barasta! Fannst inn við beinið mjög áhugavert og fræðandi að vera loksins sjálf í fæðingu eftir að hafa fylgst með fullt af konum ganga í gegnum sama ferli og heyrt aragrúann allan af sögum. Mjög spennt að upplifa þennan “mesta sársauka sem maður mun nokkurn tíman upplifa og ekkert annað kemst í hálfkvisti við” og kryfja hann til mergjar. Var reyndar minna spennt þegar á leið....

Við vorum komin upp á deild með allan okkar farangur kl. 14, eftir 20 sekúndna bílferð frá heimili okkar sem er nánast næsta hús við spítalann. Gat samt ekki hugsað mér að ganga þennan spotta, fannst betra að pínast teinrétt og fastspennt við bílsætið. Lék hetju fram að vaktaskiptum og ræddi um undursamlegheit líkamans við ljósmóðurina sem tók á móti okkur. Sýndi henni þvílíka jóga-öndun og andlega yfirvegun. Þetta var hægara sagt en gert þar sem verkirnir voru orðnir svæsnir, bara 2 mínútur á milli þeirra og rosalega fínn gangur í fæðingunni. Datt ekki í hug að fara að skipta yfir í einhvern sundgír á þessarri stundu og svamla og busla í pottinum eins og flóðhestur. Afþakkaði það bara pent og fékk pottlausa stofu.
Vaktaskiptin komu og á svipstundu breytti ég um gír, fór úr náttúrulegu og glaðbeyttu jógadömunni í hátæknisinnaða nútímakonu með afar litla biðlund. Vildi mína mænurótardeyfingu áður en næsta hríð kæmi, takk. Fyndið hvað maður getur allt í einu ekki meira, þolir ekki eina sekúndu af þessu lengur. Tólf tímar af hörkustuðhríðum var alveg nóg. Fékk deyfinguna eftir smá vesen og múður, enda var nýja ljósmóðirin örugglega búin að heyra frá þeirri fyrri hvað ég væri mikill náttúruunnandi og fyrirmyndarkona. Vildi endilega halda mér á þeirri braut. Eftir að deyfingin fór að virka var þetta allt annað líf og maður naut hverrar mínútu (svona þannig séð) þangað til að það kom að því að taka virkan þátt í ferlinu og rembast. Lýg því ekki að það var svaaakalegt, sárt og mikil átök, en tók bara hálftíma og kl. 20:57 skaust litla stelpan í heiminn. Það var í einu orði sagt yndislegt að fá hana strax í fangið og halda á henni og skoða hana á meðan ljósmæðurnar sáu um fylgjuna og saumaskapinn. Þetta er örugglega stórkostlegasta stund sem við höfum upplifað, kúlan farin og frábærasta barn í heimi komið í fangið á manni í staðinn. Eftir góða hressingu í boði spítalans, sturtu, símtöl og heimsókn frá ömmum og öfum trilluðum við okkur yfir í Hreiðrið með dóttur okkar og gistum þar fyrstu nóttina okkar sem fjölskylda.