Barnaland Nínu Þorbjargar

 

Nína Þorbjörg var skírð 30. október s.l. og fengum við sr. Auði Eir Vilhjálmsdóttur til að framkvæma þá vandasömu athöfn. Skírnin fór fram heima hjá foreldrum Árna Gríms og heppnaðist alveg frábærlega, enda margir sem lögðu sitt af mörkum í bakstri, matargerð, skreytingum og öllu tilheyrandi. Auk þess sungu systur Árna Gríms mjög fallegan dúett sem við vorum svakalega ánægð með. Auður Eir er í sérstöku uppáhaldi hjá mér eftir að hún sá um útförina hennar Ingibjargar ömmu og hún olli alls ekki vonbrigðum við þetta tilefni, er alveg einstaklega hlýleg og kemst vel að orði. Það vildi svo til að hún var hjá okkur á sama tíma og bókin hennar birtist í búðunum, er einmitt harðákveðin í að lesa hana við fyrsta tækifæri...Mjög merkilegt hvað það virðist hafa verið erfitt fyrir fyrsta kvenprestinn hérlendis að fóta sig, og við sem höfum lengi þóst vera svo fordómalaus...
Hvað nafnið sjálft varðar þá kemur Þorbjargar nafnið frá mömmu hans Árna Gríms sem hélt á Nínu Þorbjörgu undir skírn. Okkur fannst mikilvægt að stelpan fengi gott íslenskt nafn og auðvitað enn skemmtilegra að geta skírt í höfuðið á ömmu. Nínu nafnið er frá afasystur minni í föðurætt sem var mikil uppáhaldsfrænka og lést í fyrra. Sem sagt, góð samsetning í höfuðið á frábærum konum :)
Það var frekar stressandi að vera mamman við þessar aðstæður, hafði alls ekki áttað mig á því fyrir fram. Maður er á nálum yfir að barnið fari að háskæla, á nálum yfir að barnið verði allt í einu banhungrað eða örþreytt og á nálum yfir því að aðrir fái leið á að halda á barninu á meðan maður reynir aðeins að kíkja inn í eldhús eða spjalla við gestina. Versta tilhugsunin var þó að barnið mundi kúka hressilega í skírnarkjólinn sem langafi hennar var skírður í og allir hans afkomendur síðan. Sem betur fer rættist nákvæmlega engin af þessum útmálunum mömmunnar og ég held að Nína Þorbjörg hafi sjaldan verið þægari, enda greinilega ánægð með nafnið.