Barnaland Nínu Þorbjargar

 

Við Árni Grímur fórum á tónleika með White Stripes í Höllinni í gærkvöldi með nokkrum vel völdum vinum. Nína Þorbjörg var í pössun hjá ömmu og afa í Hellulandinu á meðan og gekk kvöldið þar á bæ vonum framar. Hún hefur bara farið einu sinni áður í pössun og nýttum við Árni þá tímann eins vel og við gátum og brunuðum í bíó á myndina 40 year old virgin :) Ætlaði mér að upplifa það sem eitthvað svakalega rómantískt og notalegt kvöld (þrátt fyrir myndina sjálfa), bara við tvö ein í bíó (ein saman í fyrsta sinn í næstum 3 mánuði). Þetta endaði hins vegar með að maður hálf nagaði á sér neglurnar alla myndina, var alltaf að kíkja hvort mamma hefði nokkuð hringt í gemsann og brunaði svo beinustu leið heim að sækja stelpuna. Var rosa fegin að það var ekkert hlé og myndin þannig búin fyrr...sérstökt tilfinning að vera alltaf svona stressaður yfir einhverju sem maður veit ekki alveg hvað er...

Alla vegana þá átti þetta víst að snúast um gærkvöldið. Nínan lék sér og drakk og svaf og var þvílíkt þæg og góð hjá ömmu. Á meðan nutum við okkar vægast sagt vel í höllinni á frábærum tónleikum. Þótt hljóðkerfið hefði brugðist alveg rosalega og bassasurgið stundum verið ærandi stóðu hljómsveitarlimir sig með prýði og gerðu það besta úr því sem þau höfðu. Þau eru bara tvö á sviðinu allan tímann, Jack og Meg, og hoppar Jack á milli hljóðfæra (píanó, orgel, rafmagnsgítarar af öllum gerðum, banjó, sílafónn) og syngur. Meg er trommarinn eins og flestir vita og er sjónrænt sá flottasti trommari sem ég hef séð, rosalega sæt, stelpuleg og feimnisleg, en samt á fullu spani og mjög þétt fannst mér. Trommurnar voru í forgrunni á sviðinu og Jack var með sérstakan hljóðnema alveg við þær til að geta sungið beint til trommarastelpunnar. Þau tættu í gegnum prógrammið og tóku sér varla pásu milli laga, maður var alveg hissa að þau væru ekki bæði sprengmóð og afvelta á sviðinu. Ég er persónulega ekkert mjög vel inni í tónlistinni þeirra en naut þess verulega að fylgjast með þeim á sviðinu og fannst flest lögin góð. "Lúkkið" var líka æðislegt, allt svart, rautt og hvítt og svolítið David Lynch-legt. Rótararnir voru í svörtum jakkafötum með hatta og rauð bindi...þurftu reyndar að svitna hressilega í jakkafötin sín þegar bassasurgið var á suðupunkti.

Eftir frábært kvöld var svo stelpan sótt, södd og úthvíld og tibúin í daglegt háttatímabrjálæði sem felst í miklum gráti og mótmælum þegar á að fara að sofa. Endaði með alls konar tilfæringum með snuddur og brjóstagjöf og kúr upp í rúmi hjá mömmu og pabba, kveikja ljós og slökkva ljós aftur, kúra í eigin rúmi, meiri snuddu, drekka meira og sofna loksins í handarkrikanum hjá mömmu enn þá alveg bálreið yfir þessu.