Barnaland Nínu Þorbjargar

 

Finnst að þetta fæðingarorlofsstúss hafi leitt mér fyrir sjónir hvað ég er ánægð með vinnuna mína. Þetta er æðislega kósý og skemmtilegt, en ég held að það hafi mikið með þá staðreynd að gera að ég veit að ég á mér líka starfsferil og vinnu sem ég ætla að mæta aftur í. Ef framundan væri endalaust meiri húsmóðurstemning og kríli eftir kríli eftir kríli eftir kríli...þá veit ég ekki hvort ég væri með alveg sama notalegheitahrollinn. Er meira að segja farin að glugga í gömlu námsbækurnar mínar og fræðitímarit af miklum áhuga, eitthvað sem ég nennti sjaldnast meðan ég var enn að vinna (enda vinnan ferleg orkusuga, þannig er nú bara það). Þegar sest er við lestur spriklar heilinn af kátínu og tendrast allur upp, hvað þá ef rótsterkt kaffi borar sér samtímis inn í kerfið. Aukaverkun þessa heilasprikls er þvílíkt hugmyndaflæði og endurvakning gamalla áhugamála sem ég hélt að væru dáin og grafin. Nú á að redda sér hljómborði og byrja að glamra, teikna og mála, skrifa og hanna og sauma... Þetta síðastnefnda (saumadæmið) kom með mínu nýfengna húsmóðurgeni og vonandi verður eitthvað af þeirri framkvæmd. Kann nákvæmlega EKKERT að sauma og var arfaslök í handavinnu í gaggó (luma á nokkrum "meistaraverkum" frá þeim tíma ef menn eru eitthvað að efast). Langar núna að fara að sauma eigin hönnun og er barasta bjartsýn á að eitthvað verði úr því (held að bjartsýnin komi með Lýsinu á þessum árstíma). Stefni á að flikka upp á Nínu Þorbjörgu, þá tískudrottningu, og er með ýmsar hugmyndir í pokahorninu. Vona að þetta endi ekki hálfklárað upp í skáp eins og flest allt annað handavinnukyns hefur gert hingað til....