Barnaland Nínu Þorbjargar

Úff, púff, það er aldeilis búið að snúa veröldinni á hvolf síðan í síðustu færslu. Byrjaði nefnilega í vinnunni á mánudaginn og held fast í þá von að fólk segi satt með það að fyrsta vikan í vinnunni sé erfiðust...a.m.k. er ég ekki alveg nógu hress með þá tilhugsun að vera snargrilluð í hausnum eitthvað mikið lengur.
Þetta byrjaði þannig að Árni Grímur var á næturvakt fram á mánudagsmorgun og mætti mér á leiðinni út úr dyrunum...ekki beinlínis svefnbesta nóttin fyrir vinnutörn, ein með Nínu Þorbjörgu. Síðan ákváðum við að fara að taka út næturdrykkjuna hjá henni þar sem hún er enn að drekka x 1-3 á nóttu, sem er svolítið snúið þegar maður er í fullri vinnu. Síðasta nótt var sem sagt drykkjulaus hjá frúnni og fór það vægast sagt ekki vel í hana. Ég "svaf" í sófanum og hlustaði á Árna Grím reyna að hugga barnið alla nóttina. Þetta er held ég með því ömurlegasta sem ég hef staðið í...vorkenndi henni svo rosalega. Oj, hvað maður er vondur. Fór svo í vinnuna í morgun með ferlegt samviskubit og alveg troðfull af mjólk (þ.e. hægra megin). Vinnudagurinn var alveg trylltur og enginn tími til að setjast niður í 5 mín., hvað þá skella sér í smá brjóstapumpustemningu. Var orðin fáránleg í lok dags, alveg búin á því eftir svefnlausar nætur og með eitt risabrjóst og annað aðeins minna... Held að fólk hafi alveg verið farið að sjá að þetta var ekki eðlilegt. Svo kemur maður heim eins og undin tuska og enn að deyja úr samviskubiti yfir þessari hrikalegu meðferð á barninu og þeirri almennu vanrækslu sem hún má þola af minni hendi.
Já, smávegis pústpóstur. Og óbeislað nöldur.
Að lokum skora ég á Árna Grím að fara að munda myndavélina og lyklaborðið og halda upplýsingastreyminu gangandi....maður segir svo kannski eitthvað svakalega gáfulegt af og til...
Annars er alveg ágætt að vera kominn í vinnuna, a.m.k. ekki alslæmt.