Barnaland Nínu Þorbjargar

 
Nú er Nína Þorbjörg búin að vera með hita í 6 daga og það er ekki að sjá að hann sé neitt að minnka. Sjálf var hún bara hress framan af og hljóp um allt með þvílíkt flott nefrennsli í alls konar smart litum. Síðustu daga hefur hún hins vegar verið pirraðri og pirraðri og nú í dag grætur hún bara út í eitt. Vill ekki borða, vill ekki sofa, vill ekki gera neitt, allt er ömurlegt. Það er búið að hlusta hana og skoða í eyrun og meta stöðuna endurtekið, virðist samt vera vírus og ekkert annað. Síðan er hún líka að fá algjöra hlussutönn/-jaxl í neðri góm og er svakalega bólgin. Er viss um að það bætir ekki ástandið. Við Árni Grímur erum að upplifa þetta eins og þegar hún var nýfædd og almennt svekkt yfir því að vera bara smábarn og geta ekki neitt. Þá var maður labbandi um íbúðina með hana meira og minna þegar hún var vakandi. Nú er maður í sama pakkanum nema hún vill ekkert sofa. Svo er svo erfitt að horfa upp á hana svona miður sín.
Utanaðkomandi aðstæður hafa ekki verið mjög hagstæðar heldur. Nína Þorbjörg átti frekar ömurlega nótt í nótt og var svo vakin eldsnemma af einhverju liði sem hafði ákveðið að halda eftirpartý á gangstéttinni fyrir framan svefnherbergisgluggann okkar. Sat bara þar og drakk bjór og reykti og talaði um einhvern Guðmund út í eitt. Vá hvað ég hef ekki húmor fyrir þessu lengur! Maður hefði alveg getað verið þetta fólk fyrir einhverjum árum, í góðu stuði og alls ekki að spá í að það gæti verið sárlasið barn á næstu grösum sem maður er að vekja. Langaði mest að henda gömlu skyri úr ísskápnum eða leifunum af afmælistertunni í hausinn á þeim. Svo hefur hún ekkert viljað sofa í dag nema litla dúra og bara grátið og grátið. Náði sér loksins niður í vagninum í ganginum...það stóð stutt þar sem einhver karl bankaði upp á til að leita að einhverjum öðrum karli sem býr ekkert hérna. Kannski Guðmundi.