Barnaland Nínu Þorbjargar

 

Erum búin að afreka ýmislegt frá síðustu færslu. Efst á blaði eru útivistarævintýri Nínunnar sem hefur farið um hverfið bæði í burðarpoka og kerru. Hefur barið Urðarstíginn, Nönnugötuna, Fjölnisveginn og Sjafnargötuna augum...kíkti líka aðeins á Landspítalann en virðist ekki muna neitt eftir því þegar hún var þar síðast. Ákváðum að taka svefnráðgjafann á orðinu og viðra Nínuna, en það er liður í því að þreyta hana svo hún sofi betur á nóttunni. Hef ekki séð neinn beinharðan árangur af þessu enn þá, annan en auðvitað skemmtilegheitin sem fylgja því að sýna henni nýja hluti. Finnst einmitt frekar fyndið að hugsa til þess hvað krakkar eru óskrifað blað þegar þau koma í heiminn. Þeim mundi ekki finnast það baun skrýtið þótt mamma væri loðið, grænt skrýmsli með tvö höfuð sem lyktaði af súrkáli og pabbi væri skrýkjandi smáskepna í líki Tinky Winky. Þetta glettilega par myndi fljúga um á myndarlegri gulrót og eiga heimili á sápufroðudiskóteki. Ekkert skrýtið við það. Maður er víst í því hlutverki að kynna heiminn fyrir börnunum og smátt og smátt skilja þau hvernig þetta virkar...hvar í heiminum þau eru og á hvaða tímabili í veraldarsögunni, hverjir passa þau og sinna, hvað er himinn, veður, borg, hús og bíll...skóli, vinna, frí...matur, drykkur, nammi...tónlist, bækur, sjónvarp....og allt hitt. Fyndið að vera ekki með neitt af þessu á hreinu! Heimur Nínu Þorbjargar samanstendur af Urðarstíg og nærliggjandi götum, Laxakvísl, Hellulandi og fleiri heimilum sem hún hefur heimsótt og auðvitað Heilsugæslustöðinni. Fyrir henni er þetta þar með upptalið. Stefni þess vegna á að vera dugleg að sýna henni sem mest og gera hana svolítið hissa. Mjög gaman að upplifa hversdagslega hluti í gegnum augun á barni... 

 

Spekingsleg. 

 

Flott dama. 

 

Í tilefni af áhyggjum fræðimanna af stöðu íslenskrar tungu hef ég afráðið að gæta vandvirkni í hvívetna við skráningu dagsins. Vona sannarlega að íslensk æska skilji enn afa sína og ömmur og geti notið lesturs Íslendingasagna án þess að fletta hverju einasta orði upp í orðabók.
Við Nína Þorbjörg brugðum okkur á Heilsugæslustöð Miðbæjar í gær af því tilefni að stúlkan náði 5 mánaða aldri þann 23. janúar s.l. Er hefð fyrir því að vigta, mæla og bólusetja ungviði á þessum aldri og er dóttir mín engin undantekning þar á. Stóð hún sig með stakri prýði á meðan hjúkrunarfræðingarnir gerðu mælingarnar og ekki heyrðist frá henni svo mikið sem lítið kvein þegar sprautan var gefin. Sérlega efnileg hnáta eins og áður hefur sýnt sig. Tölur gærdagsins eru eftirfarandi:
Lengd: 67,5 cm
Þyngd: 8.260 g
Höfuðmál: 43 cm
Þegar tölur þessar voru færðar inn á þar til gert graf kom í ljós að um er að ræða þéttholda mannveru með meiru. Er þremur staðalfrávikum fyrir ofan meðalstúlku á sínum aldri.
Verð annars að nota tækifærið svona í lokin og lýsa ánægju minni með eldri kynslóð þessa lands. Nokkrir meðlimir hennar voru í sjónvarpinu í gær að velta fyrir sér slanguryrðum unga fólksins af einlægum áhuga og virðingu. Virtust hafa gaman af þessum orðum og voru spennt að komast að merkingu þeirra (tekin voru fyrir ýmis orð og hugtök eins og "að dissa", "djók", "að hrauna yfir e-n" o.fl.). Það væri óskandi að yngri kynslóðin tæki sér þá eldri til fyrirmyndar og reyndi að vanda mál sitt og auka orðaforðann. 

Það er "stórafmæli" í uppsiglingu þar sem Nína Þorbjörg verður 5 mánaða í kvöld kl. 20:57 (haldiði að maður gleymi nokkurn tíman þessari tímasetningu...). Hefur afrekað ótrúlegustu hluti á þessum tíma þannig að maður er bara gapandi og á ekki orð yfir hvað tíminn líður hratt. Getur velt sér af og á maga, borðar graut og grænmeti, situr í matarstól (í svona smá stund), fer að sofa án mikils gargs og öskurs, kann að skrækja mjööög hátt, hlær, brosir í myndavélina, horfir á sjónvarp og er farin að þekkja vissa karaktera í smábarnamyndinni sinni, er skelfingu lostin við vissa hluti (t.d. þegar pabbi hennar potar í hana og lætur eins og að hljóðin úr gítarnum komi úr henni sjálfri), er hrifnust af bleiku kertastjökunum í stofuglugganum og egypska ilmvatnsglasinu á baðherberginu (agalega kvenleg), borðar eigin tær (og allt annað sem hún kemst í) o.fl. o.fl. Verður vigtuð og mæld og sprautuð á morgun og munu nýjustu tölur að sjálfsögðu birtast hér á síðunni.
Afrekshorn mömmu (ha ha ha, það er víst líka til): Rétt náði í skottið á Woyzeck í Borgarleikhúsinu um helgina. Fannst mjög gaman, uppfærslan var mögnuð og algjör sjónræn veisla...get ekki sagt að ég hafi náð að ráða í öll tákn og skírskotanir, en naut þess hvað þetta var flott áhorfs. Tónlistin var líka alveg sérstaklega flott, enda ekki við öðru að búast frá Nick Cave. Leikritið sjálft fannst mér hins vegar ekki nógu gott og er svolítið hissa á þessu vali, mikið lagt í umgjörð utan um þunna sögu. Karakterarnir eru flatir og einhliða og manni er nokkuð sama um þá, skilur ekki þeirra aðstæður, af hverju þeir eru þar sem þeir eru og gera það sem þeir gera...

 

Í öruggum höndum hjá afa Sigurði. 

 

Mikilvægt að vera settlegur og einbeittur við grautarneyslu. 

 

Að grípa í tær er aðalmálið og ekki verra ef maður nær sér í smakk... 

 

Bjartþór kominn í virka samkeppni við Eyjólf Loga um hylli Nínunnar. Bar sig mjög fagmannlega að, tók utan um dömuna og skoðaði í eyrað á henni. 

Finnst svo merkilegt hvað Nína Þorbjörg er orðin stór og hvað tíminn hefur liðið hratt síðan hún fæddist. Varð einmitt hugsað til baka til fyrstu dagana hennar og hvað óendanlega mikið hefur breyst síðan þá. Verð að segja að ég hef aldrei lent í annarri eins umturnun á lífi mínu eins og 23. ágúst s.l....er bara enn að jafna mig og það verður örugglega langt þangað til manni finnst maður vera orðinn "eðlilegur" aftur. Ekkert hefði getað búið mig undir þessa svakalegu breytingu, sama hvað maður var búinn að heyra frá öðrum um svefnlausar nætur og alla þessa byndingu og vesen sem fylgir smábörnum. Held að ég hafi bara ákveðið að vera ekkert að velta mér upp úr þessu og fékk því kannski svona pínu meiri skell en margir. Sem sagt, barnið skaust í heiminn og um leið var maður kominn á allt aðra plánetu, plánetan sem maður hafði búið á í 28 ár horfin og kemur barasta ekki aftur takk. Allt í einu hætti lífið að snúast um mann sjálfan og nýr miðpunktur mættur á svæðið. Auðvitað var og er þetta fyrst og fremst ólýsanlega frábær tilfinning og besta upplifun sem ég hef lent í. Enda gekk maður á einhverju hamingjuadrenalíni í langan tíma á eftir og komst þannig í gegnum mesta ofursvefnleysi sem á mann hefur verið lagt. Eftir að stelpan fæddist gistum við með hana eina nótt í Hreiðrinu og ætluðum að hafa það svooo notalegt eftir öll átökin. Það tók akkúrat heilan dag að fæða hana, frá því eldsnemma um morgun og fram á kvöld, svo það passaði upp á hár að leggja sig og sofa vel þessa fyrstu nótt. Við mætt í þetta fína, góða rúm og litlan í spítalaplastvöggunni sinni, voða friðsæl. Jæja, um leið og ljósin voru slökkt byrjaði mín að skæla. Þetta endurtók sig síðan alveg endalaust þangað til að við neyddumst til að taka hana upp í og hafa hana á milli okkar. Nóttinni var síðan eytt í sífelldar vaknanir og vesen og því ekkert sofið að þessu sinni. Var svona nett stressuð yfir þessu, en hugsaði með mér að hún hlyti nú að gefa okkur smá svefnfrið fyrr en síðar. En, æ æ æ, endaði þetta bara með því að maður var vakandi í 2 vikur??? Ekki alveg um vísitölubarnið að ræða hér á bæ sem sefur bara og drekkur...mín vildi vaka og skoða heiminn. Flott hjá henni!
Dæmi um dagskránna fyrstu dagana (beint úr brjóstagjafadagbókinni sem við héldum):
kl.00
kl.01
kl.02 Drekka
kl.03 Drekka
kl.04
kl.05 Drekka
kl.06
kl.07
kl.08
kl.09 Drekka
kl.10
kl.11
kl.12 Drekka
kl.13 Drekka
kl.14 Drekka
kl.15
kl.16 Drekka
kl.17 Drekka
kl.18 Drekka
kl.19
kl.20 Drekka
kl.21 Drekka
kl.22
kl.23
Hver drykkja tók 30 - 60 mín., síðan þurfti að skipta á bleyjum, þvo þvott, elda og gera allt það sem maður var vanur að gera fyrir. Þegar stelpan var vakandi og ekki að drekka þá vildi hún bara láta ganga með sig um gólf. Síðan var það fyndið að þrátt fyrir þennan litla svefn þá tókst henni alltaf að vera sofandi þegar einhver kom í heimsókn til að kíkja á hana! Mjög nösk og við hljómuðum auðvitað eins og verstu kvartarar. Sem betur fer var þetta samt allt svo frábært og merkilegt að maður var hinn hressasti og æðislegt að Árni Grímur gat verið með í þessu fyrsta mánuðinn.
Núna er staðan gjörbreytt til hins betra, mín komin með fullt af hlutum til að dunda sér við þegar hún er vakandi og orðin frekar útreiknanleg með svefn og drekkutíma þannig að maður getur skipulagt sig út frá því. Veit ekki hvar ég væri án óróanna, vagnsins, ömmustólsins, leikteppisins, smábarna DVD-disksins, pappírsbleyjanna, sorphirðumannanna, uppþvottavélarinnar, þvottavélarinnar, barnabílstólsins, burðarpokans og allra þessara græja sem eru sniðnar að því að gera manni lífið auðveldara og maður lærir að nýta sér í botn. Er verulega hissa á því hvernig menn spjöruðu sig án alls þessa og fæ algjöran hroll við tilhugsunina. Skil á sama tíma líka alveg hver hlutur kvenna var í mannkynssögunni og af hverju þær hafa ekki verið eins áberandi og karlar í alls konar fínum stjórnunarstöðum, vísindastörfum og listsköpun. Barnauppeldið hefur bara tekið allan þeirra tíma og meira en það...er viss um að mæður ungra barna hafa verið svefnlausar árum saman hérna í gamla daga vegna þess að þá þurfti meira en 24 klst. í sólarhringinn til að klára allt sem þurfti að gera. Held að sú staðreynd að mannkynið er enn í fullu fjöri hér á jörðinni sé lifandi sönnun þess sem konur hafa lagt af mörkum í gegnum tíðina. Ekki slæm frammistaða...

 

Áttum verulega góða helgi þrátt fyrir ógnvænlega snjókomu, skafla og ófærð. Það má segja að mamma hafi gert þetta mögulegt með því að skreppa til Kaupmannahafnar og lána okkur fjórhjóladrifna ofursportbílinn sinn á meðan. Okkar bíll er enn á sumardekkjum og blífastur í margföldum snjómokstursruðningum á Njarðargötunni. Held að hann verði ekkert hreyfanlegur fyrr en "vorleysingarnar" byrja og þá sleppum við auðvitað alveg við að setja á hann naglana. Talandi um að spara sér óþarfa fyrirhöfn! Jæja, við Nína Þorbjörg brunuðum í hádegismat til Þóru bekkjarsystur og Freyju dóttur hennar á föstudaginn. Þar voru nokkrar mömmur og dætur samankomnar og mjög hugguleg og skemmtileg stemning. Fyndið hvað það er endalaust hægt að tala um börn og barnauppeldi, meðgöngu og fæðingu...og auðvitað sleppir maður sér þegar það er enginn á svæðinu sem gæti kafnað úr leiðindum. Um kvöldið var svo skroppið í Laxakvísl í mat og Idol. Áhuginn á Idolinu fer reyndar dvínandi eftir að Ágústa frænka hans Árna Gríms datt út, hefði viljað sjá hana í Smáralindinni, enda topp-söngkona! Á laugardeginum fórum við Helga í Allsherjarinnkaupaleiðangur í Kringluna og var stefnan tekin á að bæta smá líflegheitum í fataskápinn (er alltof svört að sumra mati). Endaði með því að ég keypti mér dökkbláar gallabuxur og svört leðurstígvél, þannig að það er ekkert að létta yfir mér í bráð. Er hins vegar frekar rokkuð í þessu nýja lúkki og finnst það bara svalt, takk. Á sunnudeginum fórum við Ólöf á frönsku kvikmyndahátíðina og sáum Lemming, ég náttlega í nýja lúkkinu sem á vel við svona hátíðir. Ég fílaði síðan Lemming vel, kannski aðallega vegna þess að hún var svo innilega ekki amerísk og þar með fersk (maður verður að fara að hætta að troða endalaust þessum amerísku myndum ofan í kokið á sér). Hugmyndin á bak við myndina var klassísk og einföld og Charlotte Rampling fór á kostum sem svaðaleg kerlingarnorn. Fannst líka mjög gaman að því að yfirleitt þegar maður hélt að maður vissi hvað myndi gerast næst þá stóðst það ekki. Alveg öfugt við það sem maður er vanur.
Jamm, þetta var sem sagt hin besta helgi og mjólkurbirgðirnar aftur búnar úr frystinum...sé þannig fram á að vera meira og minna föst heima þessa vikuna með skvísunni. 

 

Finnst að Nína Þorbjörg þurfi að fara að fá einhvern svoldið virðulegan titil eða ættarnafn eða eitthvað svona til að undirstrika stöðu hennar í veröldinni. Það hefur verið að renna upp fyrir mér undanfarna daga að hún stjórnar gjörsamlega ÖLLU á heimilinu og ég og Árni Grímur erum bara hraðskreyðir og viðbragðssnöggir þjónar sem snúumst í kringum hana eins og skopparakringlur. Ekki það að ég myndi vilja hafa þetta einhvern veginn öðruvísi...þetta er bara svolítið hlægilegt. Sem dæmi má nefna að í gær þurfti prinsessan að bíða eftir grautnum á meðan hann kólnaði. Mér varð það á að hafa biðina helst til langa þannig að það varð allt vitlaust. Þegar grauturinn var loksins tilbúinn til neyslu var mín eins og þrumuský og kvartaði og kveinaði. Eina leiðin til að halda henni sæmilega góðri var að skófla í hana grautnum á ofurhraða (og reyna að horfa fram hjá því að helmingurinn fór á föt, andlit hendur og svoleiðis...). Ef ég hægði á skófluninni til að þurrka henni í framan eða eitthvað þá brjálaðist allt. Nóttinni var síðan eytt milli svefns og vöku til að vera tilbúinn að rétta henni dudduna þegar hún missti hana út úr sér. Þetta gerðist svona 30 sinnum og ef "þjónustustúlkan" var of svifasein með snudduna var því ekki tekið vel og hafði langvarandi afleiðingar (strokur og suss og klapp). Held að maður verði að fara að reyna að taka stjórnina aðeins aftur á eigin heimili...þ.e. ef maður hefði hugmynd um hvernig maður á að fara að því....brrrrr.... 

 

Nína Þorbjörg tók lengsta pössunarsprettinn sinn hingað til núna á laugardaginn. Ástæðan var sú að foreldrar voru boðnir í brúðkaup hjá Gísla fyrrverandi bekkjarbróður og Eddu kærustunni hans (og núverandi eiginkonu). Nínunni var smellt í Hellulandið til ömmu og afa, var þar frá 16:30 - 23:30, sem sagt alls 7 klukkustundir takk fyrir! Áður en Nína Þorbjörg fæddist fannst mér alltaf alveg agalega skrýtið hvað svona mömmutýpur gátu verið stressaðar að skilja börnin eftir einhvers staðar í lengri tíma en 5 mínútur. Var ofur-hneyksluð á því að fólk gæti ekki bara notið sín við skemmtileg tilefni án þess að vera nagandi neglur með annað augað á símanum, tilbúið að bruna í burtu við fyrsta píp frá krílinu og pössurum þess. Hélt að það hlyti að vera svo gott að komast aðeins frá og vera bara með gamla góða "fullorðna" genginu... En, æ,æ, er ég bara orðin svona mömmutýpa sjálf og ekki af rólegri gerðinni! Held að á meðan barnið er á brjósti og er meira og minna að nærast á manni allan sólarhringinn finnist manni maður einfaldlega ómissandi. Naflastrengurinn er EKKI slitinn enn. Finnst næstum eins og barnið muni barasta ekki hafa það af að vera aðskilið frá mér. Þegar allt kom til alls í þessari löngu pössun þá gekk þetta eins og í sögu og Nínan sýndi ekki minnstu merki þess að vera haldin sama aðskilnaðarkvíðanum og ég. Kláraði síðustu brjóstamjólkurbirgðirnar úr frystinum og var í stuði. Brúðkaupið var líka æðislegt, athöfnin í Bessastaðakirkju og veislan í Ými (sal Karlakórs Reykjavíkur). Mjög huggulegt að gifta sig á þessum árstíma, rökkur og kertaljósastemning í kirkjunni og í lokin hverfa brúðhjónin út í "snjókomuna" (élið). Veislan var heldur ekki af verri endanum, ítalskt hlaðborð, kórsöngur og auðvitað svakalegt skemmtiatriði í boði Árna Gríms og félaga. Grenjaði af mér mest alla augnmálninguna af hlátri. Það var líka frekar gott að geta spjallað í smá stund við vini og kunningja án þess að vera á sama tíma skemmtanamiðstöð fyrir Nínu skvísu (og þar með kannski að meðtaka svona 50% af því sem fram fer). Þetta var sem sagt virkilega fínn dagur og kunnum við brjúðhjónunum bestu þakkir fyrir skemmtunina! Til hamingju enn á ný!
Nöldurhornið: Ha ha ha, héldu menn að ég myndi gleyma að sinna nöldurhorninu??? Að þessu sinni verð ég bara að fá að lýsa hneykslun minni á hugtakinu "kynbundið ofbeldi". Veit að ég er ekki ein um þessa hneykslun, held samt að öðrum hneykslurum hljóti að finnast mikilvægt að ég lýsi hneykslun minni svona opinberlega og taki þannig undir hina almennu hneykslun. Skil bara alls ekki hvaða merkingu maður á að leggja í þetta....við hvaða kyn er þetta ofbeldi bundið???...og þá að hvaða leyti??? Er verið að tala um ofbeldi karla gegn konum, eða kvenna gegn körlum, eða ofbeldi þar sem annað kynið lúskrar á hinu en ekki þegar einstaklingar af sama kyni eiga í hlut? Er annars mjög ánægð með herferðir sem beinast gegn því að menn séu að misnota aðstöðu sína gagnvart þeim sem ekki geta borið hönd fyrir höfið sér. Væri samt til í að menn kokkuðu upp betri slagorð, takk. Dettur ekkert í hug sjálfri í augnablikinu...læt vita ef það breytist... 

 

Fyndið hvað eitt stykki meðganga getur haft mikil áhrif á líkamsímyndina manns (svo maður fari nú út í smá feminískar spekúlasjónir). Ég og Árni Grímur vorum að eignast barn saman í ágúst eins og lesendur síðunnar vita líklega...hann missti eina viku úr fótboltanum af þessum sökum, ég missti ca. eitt ár úr badmingtoninu! Þessi pæling kom nú bara til af því að ég var að fara í fyrsta skipti í badmington í dag í laaaangan tíma og finnst ég LOKSINS vera orðin ég sjálf aftur (f.u. að vera reyndar enn dáldið mjólkurbú). Held að ég verði að mega lýsa ánægju minni með að vera að verða eðlileg og engin af stærri áhyggjunum í kringum þetta allt rættist. Í lok meðgöngunnar var ég nefnilega komin með bjúg út um allt, háan blóðþrýsting, grindargliðnun og hætt að passa í skóna mína (sem var sérlegt áhyggjuefni þar sem ég nota nú þegar skó númer 41 og sá þannig fram á að ganga í karlaskóm það sem eftir væri). Einnig var ég orðin 89 kg (þori að segja frá þessu núna þar sem ég er ekki alveg svona þung lengur) og þar með þyngri en minn stælti sambýlismaður. Múhahaha, skelfilegt að sjá kílóin hrannast upp á ógnarhraða á meðgöngunni! Eftir fæðinguna var maður síðan með slit á báðum lærum, maga eins og jarðaberjahlaup og passaði áfram bara í óléttufötin. Sá fram á að fara aldrei framar í sund eða háhælaskó og þurfa að endurnýja fataskápinn frá A til Ö. Svo bara einhvern veginn lagaðist þetta og maður meira að segja byrjaður í badmington eins og ekkert hafi í skorist. Sem sagt maður er að smella saman og boðskapur dagsins því uppörvandi þrátt fyrir allt! 

Varð mér nýlega út um mjög öflugt vopn í baráttunni um það hvort Nína Þorbjörg sé líkari mér eða Árna Grími. Fyrir utan að vera farin að brosa svakalega í myndavélina er hún líka farin að bregðast við flassinu á alveg sama hátt og ég, eða með því að loka vinstra auganu. Hrikalega fyndið að sjá dóttur sína gera eitthvað nákvæmlega eins og maður sjálfur (þótt þetta sé nú annars frekar hvimleitt og tilgangslaust). Skora á Árna Grím að finna eitthvað álíka sniðugt og kannski bara setja það inn á síðuna??? Maður spyr sig hvort það yrði í fyrsta sinn sem hann setur eitthvað inn á síðuna??? Spurning???

 

Vinstra augað lokað. 

 

Vinstra augað lokað. 

 

Nú er sprengjuregni áramótanna lokið og allt fór sérlega friðsamlega fram að þessu sinni á okkar bæ. Við familían skiptum gamlársvöldi/nýársnótt í tvennt eins og aðfangadagskvöldi og byrjuðum nú í Fossvogi og enduðum í Ártúnsholtinu. Svakalega gaman að geta rúntað um bæinn og baðað sig í athyglinni sem Nína Þorbjörg fær hvar sem hún kemur. Áramótamaturinn var nýstárlegur, dádýrasteik...æði æði og allt borðað upp til agna. Nína Þorbjörg fékk graut rétt fyrir miðnætti og þótti mikið til hans koma, enda bragðast hann eins og vöffludeig svo það er erfitt að kvarta undan því. Mamman hafði "smávægilegar" áhyggjur af því að barnið myndi tryllast af hræðslu í sprengingunum á miðnætti og hún þ.a.l. ekki getað notið kampavínsins í botn (svo ekki sé talað um þær alvarlegu afleiðingar sem þessi reynsla kynni að hafa á barnið). Þar sem ég er ekki alin upp í kringum mikið af smábörnum voru þessar áhyggjur aðallega byggðar á viðbrögðum Vinfríðar Hafdísar sem var hundur heimilisins til margra ára. Hún hélt að heimurinn væri að farast á hverju ári og maður vorkenndi henni alveg hrikalega. Þetta reyndist alveg ástæðulaust, held bara að Nína Þorbjörg hafi aldrei upplifað annað eins fjör. Hún var sett út í gluggakistu og þar lá hún og fylgdist með öllu húllumhæinu frá upphafi til enda...var bara súr hvað þetta stóð stutt. Vekur óneitanlega upp spurningar um það hvort mannabörnin eða dýrin séu skynugri, segjum bara að Nínunni hafi skilist að hér var engin alvöru hætta á ferðum...
Í Ártúnsholtinu hélt svo fjörið áfram og okkur tókst að sitja að "sumbli" (appelsín MEÐ sykri) þangað til að verða þrjú og stelpan auðvitað hressust af öllum. Við erum því vel ánægð með þessi áramót og spennt fyrir árinu 2006 að sjálfsögðu!

Afrekshorn Nínu Þorbjargar: Alltaf verið að taka inn nýja "fídusa". Núna er frúin farin að fatta hvað myndavélin gengur út á og setur upp heljarinnar bros þegar vélinni er beint að henni. Ef vélinni er hins vegar beint að öðrum er ekki von á góðu, takk fyrir.

Nöldurhornið mitt: Nöldurhornið er nýtilkomið hérna á síðunni og er hugsunin á bak við það sú að þeir sem ekki nenna að lesa nöldur geta bara sleppt þessu horni. Ókei, verð bara að lýsa undrun minni á fólki sem finnst allt í lagi að vera að skjóta flugeldum og rúlla um blindfullt og organdi margar nætur í röð í kringum áramótin. Hef orðið þeirrar "ánægju" aðnjótandi að hafa einkakór húrrandi fulls liðs nánast á dyrarepinu hjá mér og lagavalið hjá þessum "kór" var stórfenglegt. Hverjir kannast ekki við slagara eins og Dancing Queen, My my my Delilah og síðast en ekki síst Hey hey baby (oooh aaaah) I wanna know if you´ll be my girl (endurtakist x100). Annars er ég ekkert í fýlu. 

 

Hress hjá afa á gamlárskvöld. 

 

Sumum fannst skaupið í ár ekkert spes. 

 

Nínu Þorbjörgu fundust flugeldarnir HRIKALEGA flottir...lá bara dáleidd í gluggakistunni og fylgdist með á meðan fullorðnir skáluðu.