Barnaland Nínu Þorbjargar

 
Hef verið fjarverandi á ráðstefnu í Boston og Árni Grímur er búinn að vera duglegur að halda uppi merkjum síðunnar á meðan. Eins og sést á fjölmörgum færslum hans hér að neðan. Eða bara ekki. Boston var annars fín, nema það var allt of heitt þannig að Frk. Íslendingur, sem man ekki lengur hvernig sólin lítur út, fékk algjört áfall. Hraktist öfug inn í loftkældar verslunarmiðstöðvar og ráðstefnusali og hélt þar til mest allan tímann. Lenti í svakalegum Nínusöknuði þegar á leið ferðina (sem var heilir 7 dagar) og var orðin alveg viðþolslaus þegar ég komst loksins heim. Nínan var einmitt í fyrstu næturpössuninni sinni og ekki einu sinni heima til að taka á móti mér. Þvílíkur unglingur!
Annars get ég ekki beðið lengur með stóru fréttirnar: NíNA ÞORBJÖRG ER BARA FARIN AÐ SLEPPA SÉR OG HEFUR ÞEGAR ÞETTA ER RITAÐ GENGIÐ 4 SKREF ÓSTUDD. Takk. Geri aðrir betur. Svo er hún komin með krullur í hárið sem eru æðislegar og er algjör prakkari og brallari. Með Barbapabbasnuð. Og sólgleraugu. 

 
Þingholtin eru æðisleg á sunnudagsmorgnum. Það er algjör kyrrð í loftinu, það sjást varla bílar og hvað þá fólk. Maður á stemninguna bara einn með öllum gömlu húsunum og görðunum og ekki er verra þegar sólin skín eins og í dag. Útlendingarnir eru reyndar á góðu skriði á Laugaveginum í vindjökkunum sínum og göngubuxunum (sem hægt er að breyta í stuttbuxur með því að renna þar til gerðum rennilás). Nína Þorbjörg vekur alltaf lukku hjá útlendingunum, sérstaklega Þjóðverjum því menn þar í landi eru víst almennt hættir að eignast börn. Varð bara að miðla þessu með sunnudagsstemninguna...hef búið í nokkur ár í miðbænum og aldrei upplifað hana fyrr, enda vön að vera sofandi á þessum tíma.
Hömmm...síðan eyddum við Árni Grímur geitungabúinu á meðfylgjandi mynd, alveg ein. Reyndar er þetta augljóslega bú sem rúmar max 2 flugur, en við erum samt frekar sátt við eigið hugrekki. Og, fyrir þá sem fylgjast sérstaklega lítið með, þá er ég orðin 29 ára. Þannig að fólk þarf að fara að hugsa um að hlusta á það sem ég segi og hlíða því... 

 
Nú erum við Árni Grímur bæði að vinna og amma Þorbjörg og afi Þórður ætla að skipta með sér pössun í júlí. Maður er nú ekkert sérstaklega stressaður vitandi af skvísunni í svona góðum höndum, þannig að þetta er bara lúxuslíf áfram. Finnst eiginlega lúmskt gott að við séum bæði byrjuð að vinna aftur...lífið fór alveg á haus daginn sem Nína Þorbjörg fæddist og er fyrst núna komið í "samt lag"...eða þannig! Fyrstu mánuðina gat ég bara ekki ímyndað mér hvernig það mundi ganga upp að vinna og vera með þessa 300% vinnu heima líka. Það var þegar hún var alltaf drekkandi og svaf ekkert af viti þannig að manni varð nákvæmlega ekkert úr verki. Las ekki blöðin, sá ekki fréttirnar, greip bara eitt og eitt svona sjónvarpsmóment þegar hún var að drekka. Tilhugsunin um að mæta útsofinn í vinnu og hitta dömuna ekki tímunum saman var eiginlega fáránleg. Síðan hefur hún þroskast svo ógnvekjandi hratt að allar forsendur eru breyttar og við bara í vinnu eins og ekkert sé. Verð samt að viðurkenna að maður saknar hennar alveg fullt og er á spani heim úr vinnunni til að komast til hennar. Áður en hún fæddist var ég alltaf á spani heim úr vinnunni "af því bara", núna getur maður ekki hugsað sér að láta aðalmanneskjuna bíða mínútu lengur en þarf. Var einmitt í svoleiðis æðiskasti í gær á heimleið og á brunandi blússi á Nýbílaveginum (eru nýir bílar seldir við Nýbílaveginn af því að hann heitir Nýbílavegur eða heitir hann Nýbílavegur af því að nýir bílar eru seldir við hann?). Verð náttúrlega hálf glórlaus þegar svona stendur á og var farin að stefna öðrum vegfarendum í bráða hættu, komin á rúmlega 70 km hraða á klst. Það var þess vegna eins gott að á sama tíma lá glæsilegur lögreglujeppi í leyni í einhverju trjábeði og varð var við þennan ofsafengna akstur. Æ, æ, var ég bara tekin á bláum ljósum og öllu tilheyrandi og látin fylla út formlegt lagalegt plagg, yfirheyrð og tekin upp á myndband. Löggan var hin ljúfasta, enda kannski eins gott þegar um annan eins stórhættulegan ökuþór er að ræða.