Barnaland Nínu Þorbjargar

Veit ekki einu sinni hvað maður er búinn að vera að gera s.l. daga. Var að klára næturvaktir sem valda undantekningalaust gríðarlegur minnisleysi, óáttun og þunglyndi. Veit ekkert hvaða dagur er, veit ekkert hvað ég gerði í gær og nenni ekki neinu. Svaf í 4 tíma í nótt vegna viðsnúins sólarhrings og er frekar súr í dag. Tókst samt að skreppa í bæinn í góða veðrinu (17,4 gráður fyrir aftan hús hjá okkur takk) með Árna Grími, Nínu og Pétri. Fórum á kaffihús á Austurvelli, en sú ferð einkenndist af miklu stressi við að halda Nínu góðri meðan beðið var eftir súper-slow-motion afgreiðsludömunum (sem NB láta mann borga 1000 kall fyrir eina kökusneið). Endaði með að við Árni höfðum vaktaskipti, annað spjallaði við Pétur og borðaði köku á meðan hitt spilaði fótbolta við Nínu Þorbjörgu. Nína er síðan orðin betri í fórbolta en ég (þ.e. þegar ég er í háhæluðum skóm). Hún kann líka að kasta bolta á hárnákvæman hátt í kókglas þannig að innihaldið hellist á hárnákvæman hátt yfir mig og rússkinnstöskuna mína. Eftir kaffihúsaferðina var farið niður að tjörn að gefa öndunum brauð, sem er algjört banastuð (án gríns). Skúföndin mætti á svæðið og var með brjálaða frekju, mávarnir voru með múgæsingu og svanirnir slógust. Nína Þorbjörg toppaði allt með því að hafa eingöngu áhuga á að vaða beint út í tjörnina og reyndi það ítrekað. Varð alveg snar þegar þetta athæfi var ekki viðurkennt af viðstöddum.
Við erum svo að fara í sumarfrí í lok vikunnar sem er vægast sagt langþráð. Ætla að byrja á að taka til heima hjá mér, þar sem þá væri jafnvel mögulega hægt að bjóða einhverjum í heimsókn. Svo er maður barasta ekki búinn að hugsa lengra....hugmyndir???