Barnaland Nínu Þorbjargar

Þetta er sko besta sunarið (beint úr orðabók Nínu Þorbjargar) sem ég hef nokkurn tíman upplifað. Hef fyllst innblæstri af þessum sökum og nú eru í garðinum tjald, garðstólar, pottablóm og ég veit ekki hvað. Einnig er í garðinum skaðbrunnið, gulbrúnt gras sem hefur vægast sagt séð sinn fífil fegri (fíflarnir sjá engan fífil lengur, enda allir dauðir). Reyndi af veikum mætti að vökva grasið með garðkönnu í dag og þurfti að hlaupa allmargar ferðir í kranann til að fylla á. Að sjálfsögðu er ekki til nein garðslanga hér á bæ....enda barasta algjör fásinna þar sem rigningin er vön að sjá um bæði garðinn og bílinn.
Helsta taugaspennan í mínu lífi þessa dagana tengist:
1) Grasofnæminu hans Árna Gríms. Nefstíflur eru ekki það sem við þurfum akkúrat núna. Er miður mín yfir þessu máli og finnst vera skítalykt af því.
2) Mótmælendurnir sem eru enn og aftur á kreiki á vegum "Björgum Íslandi" pródjektsins. Í rauninni er kannski bara hið besta mál að einhverjir hafi enn hugsjónir sem þeir eru tilbúnir að berjast fyrir og svífi ekki í gegnum lífið í einhverju algleymi og láti algjörlega að stjórn annarra. Hins vegar verð ég enn og aftur að undra mig á að þetta sé besti málstaðurinn sem menn finni sér til að berjast fyrir (þ.e.a.s. útlendingar). Það eru til svo miklu MIKLU meiri skepnuskapur og ósanngirni í heiminum. Og þessi vitleysa að hætta mannslífum með því að loka Snorrabrautinni (stofnbraut sjúkraflutninga) í leyfisleysi og vera síðan með vesen og ólæti og skrílshátt við lögregluna. Nett óþolandi.
3) Hotel Rwanda. Sá loksins þessa mynd og er ekki búin að jafna mig enn þá. Hef eiginlega ekki treyst mér í hana hingað til, enda farin að taka svona hluti alveg svakalega inn á mig. Tilhugsunin um að svona hlutir viðgangist, jafnvel akkúrat á þessarri sekúndu, er óbærileg.