Barnaland Nínu Þorbjargar

 
Nína Þorbjörg fylgist spennt með hljómsveitinni Rass í Kastljósinu. Mikil gleði á ferðinni þar. 

 
Hún er efnileg í alls konar danskúnstum, m.a. slammi eins og hér sést. 

 
Nína Þorbjörg er farin að hafa miklar skoðanir á því í hverju hún er og kemur með föt sem hún vill láta setja sig í. Eins og sést hér eru menn staðfastir í að klæða af sér öll veður. Var samt ekki alveg að ráða við gönguskóna hans Árna. 

 
Í annarri samsetningu sem hún valdi alveg sjálf. Aldrei að vita í hverju maður lendir innandyra þegar maður á aðra eins sóðaforeldra. 

 
Myndarleg í matartímanum. Alveg bannað að koma við matinn hennar samt. Þá verður allt brjálað. 

Ákvað að herma eftir Betu vinkonu og smella inn yfirliti yfir staði sem ég hef ferðast til... Hef komið til 12% af heiminum (lítið, ég veit) og það væri miklu minna ef Hörður bróðir hefði ekki ákveðið að flytja til Nýja Sjálands og látið mann svo heimsækja sig.



create your own visited country map
or check our Venice travel guide

Það er sko margt búið að gerast frá því að við komum frá Austurríki. Árni Grímur er búinn að vera á vöktum, ég er búin að vera á vöktum, margir hafa átt afmæli, þ.m.t. Árni sem varð þrítugur. Við erum búin að fagna öllum þessum afmælum, þ.m.t. Árna Gríms afmæli, en fjölskyldan fór út að borða á La Primavera. Kvöldið var meiriháttar, Nína Þorbjörg í pössun í Hellulandinu og við foreldrarnir enduðum í tómu sukki. Drukkum kokteila, bjór og hvítvín úti um allan bæ, enduðum á Sirkus með Þorgerði og vesenuðumst þar þangað til að ég varð að fara heim sökum ölvunar. Sofnuðum í sófanum heima (gamall og góður fídus) og vorum sérlega þunnildisleg í afmælinu hans Dags frænda daginn eftir. Held að mér hafi aldrei tekist að vera timburmannalaus í því afmæli, enda er allra meina bót að mæta í gott köku- og brauðréttaboð eftir djamm.
Svo er Árni Grímur bara aftur kominn á skíði og núna í Davos. Sem sagt:
1) Í Sviss en ekki í Austurríki.
2) Ekki með mér heldur með Áskeli.
3) Tæknilega ekki á skíðum heldur á bretti.
4) Tæknilega ekki í skíðaferð, heldur á röntgen"ráðstefnu" með skíðaívafi (sleipir þessir röntgenlæknar).
Svo er það framhaldssagan um bílinn...hún er sko ekkert búin ef einhver hélt það. Árni Grímur fór, eins og svo oft áður, á bílflakinu okkar á næturvakt einn daginn. Bíllinn var sem sagt enn þá klesstur að framan, koldrulluskítugur og númerslaus (að framan þar sem hann er klesstur). Þetta er svo sem ekki í frásögu færandi nema þegar Árni kemur út úr spítalanum um miðja nótt sér hann að það er búið að spreyja LOZER (takið eftir, með Zetu) yfir aðra hliðina á honum með agalega flottu gullspreyi. Þetta var einmitt punkturinn sem vantaði yfir i-ið. Við vorum ekki lengur á einu af mörgum flottum bílflökum bæjarins heldur á því allra flottasta. Tek það fram að það er búið að gera við bílinn núna og engin leið að sjá að eitthvað óeðlilegt hafi nokkurn tíman átt sér stað.
Hjólahornið: Árni Grímur fékk hjól í afmælisgjöf frá Pétri þetta árið. Ekki sama flakið og síðast en það var samt sprungið á því. Ofsa fínt. Sjáum til hvað við látum það gerjast lengi úti á lóð áður en því verður skilað með tilheyrandi flottheitum.
Barnahornið: Gaman frá því að segja að Magga Stína og Mæja eru báðar búnar að eignast myndarlega stráka á síðustu vikum. Höfum hvorugan séð enn þá en erum rosalega spennt...
Brúðkaupsferðarhornið: Hvert á maður eiginlega að fara í helgarferð??? Parísar? Barcelona? Budapest? Prag? New York? Eitthvað annað?????

 
Maður verður að setja inn meiri skíðaumfjöllun þótt maður hafi nú svo sem ekki lofað neinu. Læt líka fylgja aðeins meira af myndum sem flestar voru teknar á Árnagemsa sem fylgdi með hvert sem við fórum. Ferðin var sem fyrr segir alveg meiriháttar og alveg eins og skíðaferðir eiga að vera, gekk út á skíði og að borða. Fínt fyrir okkur Árna að fá líka smá tíma saman, erum annars alltaf að vinna til skiptist og hittumst lítið. Komst að því að Árni er bara fínn gaur og skemmtilegt að spjalla við hann.
Pabbi og mamma fengu líka fullt af tíma með Nínu Þorbjörgu og virðast þau öll þrjú hafa farið vel út úr því. Voru saman í brekkunum og í fínu skíðagræjubúðunum (sem skvísunni fannst ekki leiðinlegt).
Annars gengur lífið bara sinn vanagang eftir heimkomuna, á enn eftir að taka upp úr töskunni og það þarf að gera 100 hluti á öllum vígstöðvum. Reyni samt að einbeita mér að Nínunni þegar hún er vakandi og fara eins mikið með hana út og ég get (enda leiðir það venjulega til almennilegs nætursvefns en ekki einhvers brölts og vesens). Fórum út að labba í dag og enduðum ferðina á Laufásborg þar sem Nína Þorbjörg sýndi ótrúlega hreyfifærni á leikvellinum. Er þessa stundina að jafna sig eftir fyrsta "íþróttaslysið" sitt, sprungna vör, en það var svo sem við því að búast þar sem hún leggur sig alla í þetta. Nýjasta nýtt er að labba sjálf upp tröppurnar á leikvellinum, taka síðan tilhlaup og hlaupa fram af þeim aftur. Gerir gjörsamlega ráð fyrir að maður sé til staðar þegar þetta hreystiverk fer fram. Eða heldur að hún geti flogið. Veit ekki alveg hvort er málið. 

 
Árni Grímur tilbúinn að takast á við rauðu brekkuna á efsta tindi skíðasvæðisins í afar slæmu skyggni. Það var kannski allt í lagi að vera aðeins harður af sér þar sem við lugum því í skíðaleigunni að við værum æðisleg á skíðum. Þannig fær maður bestu skíðn á sama verði sko. Vonuðum síðan bara að enginn úr skíðaleigunni myndi nokkurn tíman þekkja okkur í brekkunum. 

 
Nína Þorbjörg á djamminu. Takið eftir að myndin er tekin á gemsann hans Árna Gríms, en sá gemsi er mikil snilld og algjört þarfaþing fyrir tækifærismyndir eins og þessa. Vantar bara bjórauglýsinguna í hornið til þess að þetta sé alveg ekta. Annars stóð Nína sig gríðarlega vel í öllu þessu áti sem fór fram þarna úti og var alveg sátt ef maður las fyrir hana úr "Bókin mín um litina" á meðan á máltíðinni stóð. 

 
Að hvílast. Jafnvel færustu skíðamenn þurfa að hvílast. 

 
Útsýnið úr brekkunum er svona.....þ.e. þegar skyggni er gott en það er ómissandi við skíðaiðkun að skyggnið sé í lagi. Skyggnissérfræðingurinn. 

 
Nína Þorbjörg fékk að prófa austurrískan eðalsleða og líkaði vel. 

 
Feðginin renna sér á gamaldags sleðanum sem rann bara furðu vel. Renneríið endaði í þessu venjulega að Nína Þorbjörg vildi meira og meira en við vorum algjörlega búin á því eftir endalaust príl upp brekku með barn og sleða. 

 
Nínu Þorbjörgu dreymir um aðild að Kinderschischule þar sem hún gæti orðið "das beste Schikind im ganzen Österreich und auch total ausgezeichnet auf Brett". Ekki ósvipað og mamman er nokkuð ánægð með eigið ágæti í þýskri málnotkun. 

 
Allir nutu sín vel á fína hótelherberginu sem sameinaði gott krakkastuð og góða rauðvínsstemningu. 

 
Nína Þorbjörg í "eftirskíðastemingu" á svölunum á hótelinu. Efnileg í að stilla sér upp. 

 
Komum frá Austurríki í nótt eftir bilaða flugferð þar sem Nína Þorbjörg vakti allan tímann þótt það væri hánótt hjá henni. Var hin versta ef það var eitthvað gefið í skyn að hún ætti kannski að fara að sofa og velti sér í miklum tryllingi á milli okkar Árna. Hún skipti 30 sinnum um stellingu á 5 mínútum...og svo hætti ég að telja. Fólkið í kringum okkur var orðið "smá" þreytt á stuðinu og þetta var komið út í að menn voru farnir að bjóða okkur áfenga blómadropa til að róa barnið (og stöðva hljóðmengunina).
Annars var skíðaferðin rosalega skemmtileg, við Árni Grímur komumst á skíði eins og við vildum alla dagana þar sem pabbi og mamma voru mjög dugleg að stússast með Nínu Þorbjörgu. Hún hagaði sér síðan eins og fyrirmyndarbarn í öllum máltíðum og leyfði okkur að borða þrí- og fjórréttað án mikillar fyrirhafnar öll kvöld. Algjör draumaferð sem sagt. Getum ekki beðið eftir að skella stelpunni á skíði um leið og aldur leyfir...
Fleiri myndir fljótlega? Meiri umfjöllun? Kannski.